De blog die er al een tijd aan zat te komen: een ode aan Nadishana. Deze speler is al vaak voorbijgekomen in eerdere blogs. Te beginnen met een blog van alweer anderhalf jaar terug, waar het prachtige Golden Hall voorbijkwam. Een compositie van Alexandre Lora, maar in deze uitvoering gespeeld samen met Kabeção, Kirill Osherov, en jawel… Nadishana!
In mijn meest recente blog tipte ik zijn laatste album, Relict. Absoluut de moeite waard om eens goed in te duiken. In deze blog zal daar dus ook aandacht aan besteed worden.
Ik kan me voorstellen dat je Golden Hall, dat in die blog van anderhalf jaar geleden getipt werd, niet meer helder voor de geest hebt. Daarom, om te beginnen, een kleine opfrisser:
De multi-instrumentalist
Nadishana (volledige naam: Vladiswar Nadishana) kan je met recht een multi-instrumentalist noemen. Een term die in mijn ogen te snel gebruikt wordt en die ik dus niet ook niet snel zal gebruiken. Soms worden muzikanten al een multi-instrumentalist genoemd als ze ook een klein beetje van een ander instrument beheersen.
Dat is natuurlijk al te gek, maar in mijn ogen is een multi-instrumentalist meer dan dat. Het is iemand die meerdere instrumenten écht beheerst en meester is, niet zozeer iemand die naast een hoofdinstrument bijvoorbeeld ook vier akkoorden op een gitaar kan spelen.
Ook volgens deze strengere maatstaf komt Nadishana met gemak in aanmerking voor de term multi-instrumentalist. Naast een enorm vernieuwende en virtuoze handpanspeler is hij namelijk ook een ontzettend goede percussionist en fluitist.
Sterker nog, het eerste album dat Nadishana uitbracht ging nog helemaal niet over handpan. Hij speelt hier allerlei percussie-instrumenten en fluiten, zoals de udu, duclar, hybrid kaval en de Ierse fluit. Een album dat heel anders klinkt dan zijn huidige werk, maar waar je tegelijk zijn kenmerkende manier van componeren al duidelijk terughoort.
Het album nam hij op samen met Dima Gorelik op gitaar. Gastmuzikanten zijn Raphael de Cock op zang (uit België) en David Kuchkermann op percussie (uit Duitsland). Die laatste ken je wellicht ook: David Kuchkermann is tegenwoordig een bekend handpanspeler, maar vindt ook zijn roots in percussie.
Dit alles hoor je mooi terug op het album Assymetric Beauty, dat alweer 15 jaar oud is!
De beweging richting handpan
Tegenwoordig is Nadishana vooral bekend als handpanspeler, al profileert hij zich nog steeds als multi-instrumentalist en zie je hem nog regelmatig met andere instrumenten dan een handpan. Deze beweging richting handpan zie je mooi terug in zijn recentere albums.
Zijn tweede album, Zero Density, beweegt al meer richting handpan en soortgelijke instrumenten. Interessant is dat hij bij dit album al best wat gebruikmaakt van de RAV. Wellicht ken je dit instrument; het heeft de laatste jaren behoorlijk wat bekendheid verkregen. (Hier volgt zéker nog een blog over!)
In 2016, het jaar dat Zero Density uitkwam, was de RAV nog ontzettend onbekend. Dat Nadishana er vroeg bij was, is geen verrassing; vanuit zijn percussie-achtergrond is de zoektocht naar nieuwe sounds altijd gaande. Iets nieuws en nog onbekends als een RAV trekt dus enorm!
Voor mij was het de eerste kennismaking met de RAV – al is de handpan vooral aanwezig op dit album van Nadishana.
Zijn meest recente album is het eerder genoemde Relict. Je hoort op dit album heel duidelijk zijn ontwikkeling als handpanspeler. De handpanscene heeft een enorme groei doorgemaakt tussen 2016 (zijn vorige album) en 2025. Er zijn veel meer mogelijkheden op het gebied van stemmingen en bodempads, maar ook de technieken zijn veel verder ontwikkeld.
Relict is dus een stuk technischer en virtuoser, zonder daarbij te verliezen aan essentie en schoonheid. Alle mogelijkheden kunnen soms vertroebelen, maar Nadishana heeft naar mijn mening een supermooie balans weten te behouden tussen kunst en kunde op dit mooie album.
Nadishana
Een speler van groot belang, kan je dus gerust stellen. Een populaire speler ook op de festivals, en een die vaak genoemd wordt in lijn met andere bekende namen als Kabeção, Alexandre Lora en Manu Delago.
Die laatste is nog wel leuk om te benoemen. Ik vind best wat raakvlakken tussen deze twee spelers. Beide hebben hun focus duidelijk op de handpan, maar zijn ook nog veel bezig met andere instrumenten en hebben een bovengemiddelde focus op compositie.
Ben je benieuwd naar het werk van Manu Delago? Check dan deze blog even die ik eerder over hem schreef.
Nadishana, een sterspeler die er vanaf het begin bij was. Niet alleen dat, hij heeft vooraan gestaan bij de innovatie en ontwikkeling van deze te gekke scene. Een speler die je zeker ook zult treffen op de komende handpanfestivals!
